11.04.2005

Weekend w Górkach. Wiadomo, co zrobiłam w piątek - galopkiem do stajni :-) Wzięłam Jess na paddok. Zaczęłyśmy w miarę ładnie, najpierw FG z hoola-hop, z CS. Potem trochę jeża. I zaczęły się pewne "schody". Uciekanie od dotyku przy próbie jeża, napieranie na mnie łbem. Ojj pokazała mi piękne PG... z fazą 4. Przestawiała mnie sobie po całym paddoku a ja oczywiście nie miałam argumentów. Przy próbie obrócenia Jej czy skierowania Jej w bok - albo chciała gryźć, albo stawać dęba. "Powalczyłyśmy ze sobą", aż do momentu, gdy udało mi się chwycić kantar ręką - od tego momentu to ja robiłam jeża kantarem, nieco wygrałam. Potrzymałam za kantar, koń się uspokoił. W nagrodę było jedzenie trawy. Potem stwierdziłam, że nie odpuszczę jeszcze, skoro Ona tak bardzo chciała pokazać, kto tu rządzi. Spróbowałam znowu FG, tym razem z samym CS i z liną, czego dawno już nie próbowałyśmy. Wszystko wyszło w porządku. Gdy już zbierałyśmy się z paddoku, bo postanowiłam, że będzie to nagroda za ładne FG, Jess znowu spróbowała się ze mną podroczyć. Tym razem jednak zadziałał blok i mogłyśmy dalej schodzić na dół, do boksu. Sprawdziłam jeszcze, jak działa prowadzenie na linie - czyli zatrzymanie Jess po moim zatrzymaniu się i chodzenie, gdy ja tego chcę. To wychodzi coraz lepiej. 

W sobotę padało. Pogoda nie sprzyjała niczemu specjalnemu... A gdy przyszłam do stajni, Jess i Kasia były jeszcze na paddoku. Postanowiłam więc tylko sprawdzić nasze relacje z Jess. Ponieważ tylko widziałam je, bo były na dalszym paddoku od stajni, musiałam kawałek dojść do nich. Zacmokałam kilka razy, ale nie patrzyłam na Jess idąc w Jej kierunku. Nie chciałam prowokować żadnego zachowania z Jej strony. Kontem oka jednak widziałam, jak Jess... idzie dokładnie jak ja. Najpierw wzdłuż jednej ze "ścian" paddoku, potem pod kątem prostym do wejścia na paddok... Gdy ja doszłam do wejścia, Ona też akurat tam doszła... NIE jadła trawy, przyszła do mnie!! Super :-)) Przywitałyśmy się jak zwykle, dmuchaniem w chrapy, stałyśmy sobie potem razem, a Ona tylko oglądała sobie ze mną świat... Nie chciała gryźć, nie była nachalna. Gdy odsuwałam Ją od siebie, jeśli była za blisko, spokojnie i posłusznie odsuwała swój łeb. Na tym skończyłyśmy. Później Jess poszła do boksu, ale nie miałam możliwości do zabaw z Nią... Niestety, zabawy nadal musimy ukrywać... :-( a ja i tak muszę się nauczyć cierpliwości - nie można zadania na górę dwa dni robić w 10 minut... bo to za szybkie tempo. Na razie musimy spokojnie i powoli dążyć do przyjaźni. POWOLI, zwłaszcza pierwszego dnia, po przerwie... a nie rzucając się na głęboką wodę, tak jak zrobiłam to w piątek...
Za to spotkanie z żeńską grupą wsparcia wypadło super - dzięki laski, jesteście najlepsze :-) wprawdzie nie do końca zrealizowałyśmy plan obgadywania facetów na naszym spotkaniu, no ale co tam... nadrobi się!! ;-) w końcu wakacje przed nami, jupiiii =) wtedy to już nawet większa żeńska grupa będzie!! hi, hi..

Dwa pobyty u Jessici - w święta i teraz, w czasie weekendu... Obydwa te pobyty nastroiły mnie bardzo optymistycznie!!! Jess jest genialna. Jestem strasznie dumna z mojej ukochanej dziewczynki. Strasznie szybko się uczy... Jest kochana. Stara się, pokazuje mi strach, obawę, czasem stanowczo mówi "NIE". Ale i zaczyna przekazywać mi, że może spróbować, że może się zmieniać. A przede wszystkim to ja się dla Niej zmieniam. Mocno wzięłam sobie do serca opowieść Berni'ego o pile, z którą chodzi wokół nas koń... :-) Dało to duży efekt - moje reakcje są szybsze, niż były wcześniej - mogę odpowiednio zareagować na to, co robi Jess. Sprawdza mnie konica oczywiście, co chwilę, ale powoli przekonuję Ją, że nie warto ;-) wczoraj był nasz największy sukces... od ferii mniej więcej nie mogłam Jej dotknąć do jeża po FG z CS. Wczoraj nie dość, że zrobiłyśmy piękne ustępowanie zadu w PG, to potem poszłyśmy dalej i zrobiłyśmy DG z ustępowaniem zadu!! To było jak magia!!! =) miałam wrażenie, że uczestniczę w jakimś ogromnym cudzie... najśmieszniejsze są momenty, gdy Ona czeka na moją reakcję, lub gdy np. zostawiam otwarte drzwi do boksu i wychodzę na korytarz, a Ona chce iść za mną... :-)) był też moment, gdy siedziałam w Jej boksie, Ona jadła siano i po każdym wzięciu siana do pyska odwracała głowę do mnie i jadła siano nad moimi nogami... tak jakby mówiła "to ja będę jadła, a Ty mi opowiadaj dalej, co słychać" ;-) Mam nadzieję, że teraz będzie już tylko coraz lepiej! Musi być =))  

W końcu mam czas, żeby opisać ferie... No jak było, jak... CUDOWNIE. Jak zawsze.

Miałam pożyczony kantarek i linę, byłam pełna nadziei. Po przyjeździe do Górek Jess zaskoczyła mnie raczej negatywnie :-/ tzn. zapomniało Jej się wszystko, a nawet było nieco gorzej niż poprzednio, znowu stawanie dęba na okrągło, itd. ponieważ wyrobił się już wręcz nawyk - wchodzę na halę i staje dęba - unikałam hali jak mogłam. Kontakt z Jess - owszem, ale na paddoku albo korytarzu stajni. Miałam już coraz mniej wiary. W końcu powiedziałam "Ostatnia próba. Albo cos mnie natchnie nowego, albo już nie mam więcej pomysłów". Potem zdarzył się cud. Spotkałam się ze znajomą, Bożeną. Wreszcie odkryłam, ze zdecydowanie brakowało mi jakiejkolwiek fazy 1 i 4. A zwłaszcza 4 przy takim temperamencie, jakim jest Jess. Środę i czwartek poświęciłam na notatki ze spotkania z Bożeną i Waderą (Wadera jest świetną nauczycielką - weryfikuje każdą rzecz, jaką Jej się mówi :-)), oraz na ochłonięcie z wrażeń i weryfikacje samej siebie. No i nieco zmieniłam "sprzęt" ;-), czyli ujeżdżeniówka, zbyt miękka, zastąpiona została starym, plastikowym kijkiem do nart, a sznureczek zmieniony na grubszy. I tu moment kulminacyjny... w piątek wzięłam Jess na padok. śniegu do łydek... zaczęłam od puszczenia Jej wolno. Ale Jej nie w głowie było łażenie gdzieś tam, bo trawy nie było ;-) stała sobie przy mnie i stawała dęba... a ja twardo, po raz pierwszy z 4 faza mówiłam, żeby się cofała... i po raz pierwszy wyszło właściwie. 45 minut chyba ciągle chciała stawać dęba. dopiero potem dala się pogłaskać po szyi "bacikiem". Na tym zakończyłyśmy.

Chyba następnego dnia weszłyśmy na halę, żeby Ją występować po kuligu. Tylko raz, mniej więcej w 3/4 pobytu, a nie na początku, stanęła dęba. Już nie tak agresywnie, jak przedtem. Głaskałam Ją na hali batem i strzelałam obok Niej, a Ona stała w miejscu... Było więc lepiej! Potem nawet spokojnie dała wyczyścić sobie kopyta, nie gryząc takiego plastikowego pojemnika, co zawsze robiła, jak nie miał mi kto Jej trzymać... a ja tylko miałam linę w ręce i stałam z Nią sama!

Cały następny tydzień minął nam w zasadzie nie na konkretnych zabawach, a na drobnych elementach... tak jak np. w piątek. Wchodzę do boksu, żeby Ją wyczyścić, dochodzę do słabizny, i widzę ząbki Jess i baaardzo groźną minkę... no i tak kilka minut spędziłyśmy na przekonywaniu się o tym, kto jest bardziej stanowczy... ;-) w końcu zgięłam Jej szyję tak, aby głowę miała zwróconą do mnie... i w ten sposób Jess bez oporów dala się wyczyścić... :-) a później poszłyśmy na padok, tzn. Jess poszła z Kasią, a ja z nimi :-) i już nie ma momentów, kiedy ja podchodzę do ogrodzenia padoku, a Jess zostaje w miejscu. Za każdym razem przychodzi do mnie! i staje się zazdrosna, gdy robię coś z Kasią w boksie obok, a nie z Nią ;-)

Teraz długo nie będę Jej widzieć... ;-(((( Porażka. Mam nadzieję, że mimo przerwy, za każdym razem będzie już szybciej łapać, o co mi chodzi... =)

Ostatniego dnia, w sobotę, pojeździłam sobie na Francji - młodziutkiej kobyłce Ewy. Było naprawdę super - Ewa prowadziła mi jazdę, robiłam różne fajne rzeczy, przede wszystkim super mi się dogadywało z Francją mimo, iż siedziałam na Niej pierwszy raz w życiu! Ale nie ma to jak różnica pomiędzy fajnie zajeżdżonym i szanowanym koniem, a rekreantami.... To smutne :-(

A teraz wątek stajenno - imprezowy =) Powiem tylko tyle: my mamy świra na swoim punkcie :D Urodziny Kasi odbywały się przy -15-stopniowym mrozie, na zewnątrz... Wszyscy przeżyli, nikt nie był nawet chory!! A było suuuuuper =) (a jak inaczej mogło być?!). Wcześniej odbył się kulig, po którym obydwie z Karoliną byłyśmy obolałe (ja chyba 3 razy lądowałam na ziemi spadając z sanek :P), ale też było ekstra - zwłaszcza jak Maciek i Aga spadali ze swoich sanek, a potem musieli nas gonić ;-)). Było też siedzenie przy ognisku, którego nie było ;-),a potem tajemnicze rozmowy na sianie (zgaszone światło, siano i my... z Karoliną ;-)). Podsumowując: chce już strasznie wakacje!!!!!! A wcześniej święta =))